سلام. خوبین؟

راستش الآن که دیدم وبلاگ از 8 شهریور تا حالا به روز نشده شرمنده شدم!

ولی من که گفتم یه مدتی دچار سربازی شدم و نیستم

دیروز صبح جشن پایان دوره آموزشی بود و علی الحساب خلاص شدیم

مثل بعضیها که 8 روز جبهه بودن و هشت سال خاطره از دفاع مقدس دارند، 2ماه آموزشی هم هر دقیقه اش خاطره است!

جدای از تلخیهای فراوان و تجربه های با ارزش آموزشی، هیچی به پای رفاقتهای بی کلک و با صفای آموزشی نمیرسه. مثل رفاقتهای دوره نوجوانی پاک و عمیقه

نمیدونی چه مزه ای داره که شبهای آسایشگاهت رو با خواندن فیه ما فیه مولوی و اشعار حافظ و سعدی بگذرونی

نمیدونی چه حالی میده موقع رژه رفتن با بغل دستیت شجریان زمزمه کنی، آدم واقعا یادش میره کجاست و مثلا قراره بهش سخت بگذره و اذیت بشه!

تلخیها و سختیهای سربازی رو گذاشتم یه جایی بنویسم و اگر تونستم راه حلهایی براش پیدا کنم و به دست اندر کارانش پیشنهاد کنم. چون دیدم گفتن تلخیهاش برای دوستان فقط تلخکامی داره و شاید ابراز همدردی های معمولی واین به درد هیچکس نمیخوره

از اینکه دوباره تونستم به جمع دوستان برگردم بینهایت خوشحالم...