برای سید محمد حسین حمیدی عزیز که خیلی خیلی دوستش دارم واجبه یه پست خیلی خیلی ویژه بنویسم.

دوستیمون از دبیرستان نور شروع شد. از سال دوم تا آخر پیش دانشگاهی همش باهم بودیم. اغلب خاطرات خیلی خوبم از دوران دبیرستان با محمدحسین شکل گرفته.

با اینکه تو این چند ساله کمتر میدیدمش ولی جزو معدود انسانهایی بود که هیچوقت از یادم نرفته. محمدحسین هم همینطوریه. هربار با هم حرف میزنیم کلی یاد و خاطره برامون زنده میشه.

هفته پیش یه ایمیل خیلی جالب برام فرستاد:

"سلام

الان کوالالامپور هستم و به وقت اینجا ساعت 12:30 شب جمعه است. در لابی هتل نشسته ام و با دیدن و خواندن وبلاگت حسی دور و قریب در دلم زنده شد. یادت کردم و یاد آن روزگاران که از دست رفت.

تو کجایی و در چه حال و هوای دوست داشتنی و من گرفتار چه غل و زنجیرهایی.

خوشا به حالت با آن صمیمیت و سادگیت.

یاد باد آن روزگاران یاد باد.

کی این چرخ زندگی ما را زمین خواهد گذاشت؟

برام خیلی دعا کن"

از اینجا میتونین وبلاگ محمدحسین رو ببینین

فکر میکنی به اندازه چند هزار سال از بشر اولیه بزرگتر و رشد یافته تر شدیم؟

به نظرت باید چه کنیم که بشریت رشد کنه؟

روزهای پر تب و تاب عاشقی یه ایمیلی از طرف یکی از این گروههای یاهو برام اومد که نوشته بود:

با کسی ازدواج نکن که بتونی باهاش زندگی کنی

با کسی ازدواج کن که نتونی بدون اون زندگی کنی

با اینکه تو ذهنم مونده بود خیلی بهش اهمیت نمیدادم

ولی الان می فهمم

خیلی دوست دارم لذت اضطرار رو بفهمم

فکر کنم کسیکه لذت اضطرار رو با همه وجودش درک کنه کم کم عقلش عاشق میشه

اللهم اغننی بتدبیرک عن تدبیری

و باختیارک عن اختیاری

و اوقفنی علی مراکز اضطراری

این روزها به اقتضای شغل جدیدم خیلی رسانه ها رو می بینم

اما انگار عالم داره به یه سمتی میره و رسانه ها به یه سمت دیگه

ندیدم رسانه ای برای آخرت بشر کار کنه

برای همین هم هست که رسانه ها هر روز بشرِ سرگردان رو سرگردانتر میکنند

نمیدونم چرا نمیخان بفهمند که عالم در محاصره حقایقه

خیلی خداحافظی سخته. خیلی...

همیشه بعد از اردوهای مشهد پر از بیم و امیدم که بازم میبینمتون یا نه

خیلی لحظات تلخیه برام

همیشه از وداع میترسیدم

...

امام رضا میدونه که پیش هر کدومتون یه تیکه از قلبم جامونده

مواظبش باشین

دو یار زیرک و از باده کهن دومنی

                                فراعتی و کتابی و گوشه چمنی

مسافر کوچولو

مدخل السرور فی قلوب المومنین

چند دقیقه قبل از خودکشی بر مزار خیام نیشابوری

این هم پسر آموزش

قبل از پرواز

همینجوریه،کاریش نمیشه کرد

این هم یه جور کمالیانه

میخامت رزاق